Alain Verheij deelde onderstaande parabel tijdens de beraadsdag Waarheid spreken tegen de macht op 23 mei 2025.

Er was eens…

Er was eens iemand die van Jeruzalem naar Jericho reisde en onderweg werd overvallen door rovers, die hem zijn kleren uittrokken, hem mishandelden en hem daarna halfdood achterlieten.

Toevallig reed er een dominee langs en die dacht: ‘Het is maar goed dat ik juist nu onderweg ben naar de jaarlijkse synodevergadering van de landelijke kerk.’ Hij gaf een extra dot gas om op tijd te arriveren. Dan kon hij dit punt misschien nog net toevoegen aan de toch al best volle agenda van de dag.

Zesenhalf uur later kwam de halfdode man langs de kant van de weg inderdaad ter sprake. Na een korte situatieschets door de dominee die ooggetuige was geweest, was de synode het er algauw over eens dat de kerk in actie moest komen. En wel met het grofst mogelijke geschut: een verklaring.

Een verklaring in wording

Maar hoe te beginnen? ‘Met afschuw hebben wij kennisgenomen…’

Nee, dat is te scherp. Te emotioneel.

‘Met verontwaardiging hebben wij kennisgenomen?’

Oef, dat klinkt ook nog wel heel uitgesproken.

Een synodelid steekt haar hand op. ‘Als we ons zo uitlaten, schrijft Tijs van den Brink straks weer een boze column. Over dat de kerk zich niet moet bemoeien met de politiek.’

Geroezemoes aan de vergadertafel. Geen column van Tijs van den Brink, dat moeten we niet willen!

‘Bovendien’, zegt de afgevaardigde van de regio Schubbekutteveen, ‘heeft elk kerkenraadslid in mijn omgeving wel een familielid dat struikrover is. We moeten oppassen dat we als kerk niet te veroordelend spreken over struikrovers. Het is een beroep dat begrijpelijk een slechte naam heeft, maar struikrovers zijn ook maar burgers die zich zorgen maken of ze wel voldoende brood op de plank kunnen brengen bij hun gezin. We moeten die mensen eens proberen te begrijpen, in plaats van hier met onze elitaire vingers te gaan zitten wijzen.’

Andere synodeleden knikken.

‘Daarnaast kun je er met zo’n verklaring op wachten dat we weer felle kritiek krijgen vanuit de kringen rondom
Christenen voor Struikrovers enzo. En die liggen al zo op ramkoers met de synode.’

Een neutralere openingszin, dus.

‘De synode is bezorgd.’

Ja, bezorgd. Dat is goed, dat is goed.

‘De synode is bezorgd over de situatie…’

Perfect! Bezorgd over de situatie.

‘De synode is bezorgd over de situatie op de weg tussen Jeruzalem en Jericho.’

‘Ho, ho, ho!’ De classispredikant, belast met de leiding over de taakgroep, toezichthoudend op het Contactorgaan Kerk en Overheid breekt in. ‘Ik heb een uitnodiging gekregen voor een netwerkborrel
met de commissaris van de koning en de burgemeesters van Jeruzalem en Jericho. Jarenlang hebben wij gebouwd aan een goede vertrouwensband tussen de kerkelijke synode en deze hoogwaardigheidsbekleders. Als wij nu suggereren dat de weg tussen Jeruzalem en Jericho onveilig is, raken die goede contacten vertroebeld. En ze serveren vier verschillende smaken bitterballen op die netwerkborrels.’

Goed punt. Dan zijn we het eens.

De verklaring

Verklaring van de synode van de Protestantse Kerk:

‘De weg tussen Jeruzalem en Jericho wordt door veel mensen gebruikt. Zij betreden deze weg om te reizen tussen Jeruzalem en Jericho. Bijvoorbeeld omdat ze van Jeruzalem naar Jericho moeten komen. Of misschien ook omdat ze van Jericho naar Jeruzalem moeten komen. Een heenreis, op doortocht. Een retourreis, van a naar b en weer terug. Als protestantse kerk zijn wij ons ervan bewust dat ook Jezus veel reisde. De eerste christenen werden zelfs Mensen van de Weg genoemd. Vandaag de dag maken veel mensen zich zorgen om de situatie op de weg tussen Jeruzalem en Jericho. Die zorgen deelt de synode.

De spanningen die op deze veelbesproken weg kunnen ontstaan, staan symbool voor de bredere spanningen in onze polariserende maatschappij. Aan alle kanten van deze polarisatie voelen mensen pijn.

Verdriet. Angst. Gemis. Onzekerheid. Boosheid. Teleurstelling. Verwijdering. Vervreemding. Vertwijfeling.

Als landelijke vergadering van de Protestantse Kerk spreken wij onze wens en ons gebed uit, dat leden van onze samenleving weer zullen leren samen te leven. Elkaar vast te houden in verwarrende tijden. Naar elkaar om te zien, ook als dat moeilijk is. Elkaar niet los te laten, juist in moeilijke tijden.

In de Bijbel lezen wij dat Jezus zichzélf de Weg noemt. Dat herinnert ons eraan dat, waar onze weg misschien doodloopt, er altijd ook nog een weg naar het leven leidt. Laten wij allen proberen, die weg met elkaar te zoeken.’

De hemelse vergadering

Intussen, in de hemelse vergadering, bracht Jezus te berde dat er een man lag dood te bloeden op de weg tussen Jericho en Jeruzalem.

‘Er is enige haast bij geboden, Vader.’

‘O. Kan de kerk dan niks doen?’

‘Met deze kerk, Vader, voel ik mij aan handen en voeten gebonden.’

‘Hm. Dan wordt het maar weer tijd voor je Samaritaanse vermomming.’

‘Alweer mijn Samaritaanse vermomming?’

‘Alweer je Samaritaanse vermomming. Het is nu eenmaal niet anders.’