Better Story: Het goede van de mens op een extreem-rechts protest door vredespastoraat

Better Story
Better Story: hoe drie jongeren uit Engeland met vredespastoraat letterlijk een beter verhaal beoefenen tijdens extreem-rechtse protesten.


Stel je voor, in jouw stad is een groot rechts-extremistisch protest aangekondigd. Je hebt vrienden met een vluchtverleden die nu niet in de stad durven te komen. Wat doe je dan? Poppy Sharpe, haar man en een vriend bevonden zich in deze situatie. Uit solidariteit gingen ze naar de tegendemonstratie.

Eenmaal daar begon de twijfel. “Horen wij hier te zijn, als we alleen de recht-extremisten uitschelden? Waar is de liefde?” Hieruit ontstond Better Story, een burgerbeweging met het verlangen om een beter -Bijbels- verhaal te lanceren in tijden van polarisatie en migrantenhaat. Vandaag spreken we met Poppy over haar verlangen en de praktijk van dit verzoeningswerk.


Hoi Poppy! Welkom. Hoe zou je Better Story uitleggen aan de Nederlanders?


“Better Story is enthousiast om letterlijk een ‘beter verhaal’ naar buiten te brengen. We staan voor naastenliefde in tijden van polarisatie: Liefde voor onze naasten, dat betekent ook voor de mensen die onze ‘vijanden’ zijn. Soms zeggen mensen dat we in deze tijd geen vijanden meer hebben, maar is dat echt zo? We hebben allemaal mensen waar we liever niet mee aan de eettafel zitten.

Crowd in Protest


Als christelijke vriendengroep belandden wij dus op dit tegenprotest in 2025. We wilden solidair zijn met onze vrienden met vluchtverleden. Het viel ons direct op dat de extreem-rechtse beweging enorm veel christelijke symboliek gebruikt: Er werd gebeden op het podium, en er waren priesters en koren. Ze hadden het over de christelijke geschiedenis van Engeland. Dat gaf ons zo’n ongemak. Is dit dan het hedendaags christendom? Tegelijkertijd waren de mensen om ons heen, op de tegendemonstratie, alleen maar bezig met uitschelden en terugschreeuwen. Dit kon ook niet de bedoeling zijn. Je lost immers niks op met iemand uitmaken voor een ‘asshole’, toch?”

En toen? Hoe bewoog het jullie?

“De goedheid van de mens blijven zien in gepolariseerde tijden, dat lijkt onze uitdaging. Sinds mei 2026 experimenteren we met ‘vredespastoraat’ tijdens extreemrechtse protesten. In een context van terugkerende protesten op een regelmatige basis, komen wij ook. In samenwerking met lokale kerk-werkers benaderen we extreem-rechtse protesteerders en gaan we het gesprek aan: “Vertel, waarom sta je hier?” Ik zeg er gelijk bij – ik raad dit niemand aan om te doen zonder goede training. Het is heftig en riskant werk, maar we zien wel dat het effect heeft. Veel mensen die eerder élke week kwamen, komen nu niet meer.

Vaak hebben deze protesteerders iets heftigs meegemaakt: een verlies van iemand die dicht bij staat, of ervaring in pleegzorg, als soldaat of met dakloosheid. Het zijn mensen die heel veel pijn meedragen. Rechts-extremisme geeft ze een groep om te beschuldigen. Het is historisch gezien niet verassend, of nieuw, maar wel een gevaarlijke trend. We merken dat dit vredespastoraat helpt. Mensen voelen zich gehoord, we kunnen pijn te erkennen en mensen kunnen hun frustratie kwijt.

Omdat we protesteerders vaak meerdere malen zien, kunnen we ook ons verhaal delen. We pretenderen niet om neutraal te zijn; in tegendeel. We delen persoonlijke verhalen van hoe wij zien hoe er mensen op de vlucht menselijk zijn, en zetten soms dingen recht: “Ja, het is echt vervelend dat er geen sociale huur beschikbaar is. De overheid zou echt betere plannen moeten maken.”

Op deze manier hopen we mensen een moment van zelfreflectie te geven. En simpelweg een plek om frustratie kwijt te kunnen. Wanneer het gesprek zich hiervoor leent kunnen we ook gebed aanbieden vanuit pastoraal oogpunt.”

Dit klinkt allemaal heel mooi, maar werkt dit altijd? En, hoe houd je dit vol?

“Het is inderdaad niet makkelijk. Het is emotioneel zwaar werk, daarom werken we met een procedure voor élke sessie: gebed vooraf, en naderhand een sessie om te delen hoe het was.

We zien dat het vooral werkt in situaties waarin we terug kunnen keren naar protesten. Op deze manier bouw je een relatie op met extreem-rechtse protesteerders. Ik denk niet dat het anders zou werken. En, goed om te noemen: We spreken niet iedereen aan. We spreken de normale burger aan. Zodra we het vermoeden hebben dat iemand hier staat om te livestreamen, heel agressief is, of een financieel belang heeft, is het zinloos. Zulke mensen staan niet open voor ontmoeting.”

Waar haal je je inspiratie vandaan? Wie zijn jouw geestelijke voorbeelden?

“Als organisatie zijn we geïnspireerd op het verhaal van de Barmhartige Samaritaan. En dat gaat twee kanten op: We willen ervan uitgaan dat de persoon tegenover ons een góed persoon is. Een beter persoon dan wij zijn.

Daarnaast vind ik het verhaal van Daryl Davis heel tof. Dat was een meneer uit het zuiden van Amerika in de vorige eeuw.  Als zwarte man en christen bevriende hij de lokale branche van de Ku Klux Klan: een beweging die vijandig is naar zwarte mensen. Door zijn aanwezigheid en vriendschap verlieten tientallen mensen deze lokale groep. Hij had natuurlijk alle redenen om weg te lopen, of ze terug te haten, maar dat deed hij niet. Hij is een enorm voorbeeld voor mij om de overstijgende christelijke liefde voor ogen te houden.”

Wauw. Wat een moedig verhaal van iemand die zo vecht tegen verdeeldheid. Wat zou je de lezer vertellen die zélf iets wil betekenen in het kader van éénheid in gepolariseerde tijden?

Het hangt natuurlijk een beetje af van waar je bent: Zijn er fysieke plekken in je omgeving waar het clasht? Ik denk zelf dat je familie een hele goede plek is om te starten. Je familie zijn niet gekozen mensen, dus grote kans dat er verschillende opvattingen rondom de dinertafel zijn. Kom naar die tafels met het idee van “hey, er is een mogelijkheid om te delen.” Actief luisteren is hierin echt belangrijk. Mensen willen zich gehoord voelen. Wanneer je de band hebt, kun je vraagtekens zetten achter de demonisering van migranten. Dit lijkt me een haalbare startplek.

Daarnaast: je kerkgemeenschap.  Begin het gesprek over migratie, of breder: hoe verhouden we ons tot groeiend conservatisme, en daarmee rechts-extremisme in het verlengde?

Zelf heb ik veel gehad aan onderwijs over vredespastoraat en de-escalatie. Ik zou dit iedereen aanraden in tijden van veel spanning. Je hoeft niet neutraal te worden, maar je kan jezelf wel non-violent communicatiemethoden leren.

————————————————————————————————————

Meer leren? Klik hier voor de website van Better Story, en duik in hun resource library.

Ook Micha Nederland houdt zich bezig hoe te te handelen in een verdeelde maatschappij. In dit artikel schreven we wat je kunt doen wanneer er in de kerk sprake is van etnocentrisme, racisme en discriminatie

Gerelateerd